Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

Ks. Jan Twardowski

W jesienne dni listopadowe częściej odwiedzamy cmentarze, ale myśl o śmierci odsuwamy od siebie, tak jakby ona nie istniała. Tymczasem śmierć towarzyszy życiu. Każdego dnia ktoś umiera, ktoś odchodzi.

Twoja pamięć o zmarłym człowieku.

Przychodź do niego w Dzień Zaduszny – w dzień, gdy cmentarz zaludni się odwiedzającymi groby swoich zmarłych, gdy nad cmentarzem rozciągnie się zapach chryzantem i palących się świec. Ale przychodź również na jego grób w zwyczajne dni, gdy cmentarz jest prawie pusty, żeby wyrwać chwasty zapomnienia, okopać grób, posiać nową trawę, zasadzić kwiatki, czy zapalić świecę. Będziesz się wpatrywał w chwiejny płomyk świecy, w kwiaty kołyszące się na wietrze.

Niech wracają Wasze najpiękniejsze chwile, które spędziliście razem. Niech zostanie w Twojej pamięci jego najpiękniejsza twarz, najpiękniejszy uśmiech, najmądrzejsze słowa, najserdeczniejsze gesty. Niech wracają do Ciebie jego drobne akty pełne miłości i poświęcenie, na które on nie zwracał uwagi, których może sam się wstydził, nie chciał nawet wspominać, a które – jesteś o tym najgłębiej przekonany – ukazywały jego osobowość w całej prawdzie.

(fragment scenariusza)

zad21	zad1	zad2	zad3	zad4
zad5	zad6	zad7	zad8	zad9
zad10	zad11	zad12	zad13	zad14
zad15	zad16	zad17	zad18	zad19

Spotkanie odbyło się w ramach cyklu INTER-ART w czwartek 8 listopada 2007 r. w sali konferencyjnej Mazurskiego Centrum Edukacji i Inicjatyw Lokalnych .

Udział wzięli wychowankowie naszego internatu:

   Marzena Muranko, Kamila Ołów, Sylwia Pietkiewicz, Anna Barszczewska,
Izabela Kudrycka, Adam Jaworowski, Mateusz Rentkowski, Mateusz Jadeszko,
Anna Rudziewicz, Monika Sobolewska, Krzysztof Paluch, Katarzyna Ratuszna,
Aleksandra Orłowska, Krystian Milewski i Anna Iwanowska.

Scenariusz, opracowanie muzyczne i przygotowanie młodzieży: Cecylia Chilińska i Waldemar Snarski.

Program został dwukrotnie wystawiony dla młodzieży naszej szkoły w dniu następnym. Dziękujemy za pomoc techniczną Panu Marcinowi Czekay.

Foto: Krzysztof Kazaniecki, Grzegorz Roszkowski